ST 8 (76)/2013 Sztandar poświęcony ponownie

– Ludzie, którzy pracują w służbie państwowej a nie mają odpowiedzialności, są zagrożeniem dla społeczeństwa – podkreślił abp Henryk Hoser w 25. rocznicę poświęcenia sztandaru NSZZ Solidarność Polskich Kolei Państwowych Lokomotywowni w Tłuszczu.

4 sierpnia 2013 r. odbyły się uroczystości 25. rocznicy Poświęcenia Sztandaru Ruchu Społecznego „Solidarność” Pracowników Lokomotywowni Tłuszcz. Obchody swoim Patronatem Honorowym objęli: poseł na Sejm RP Jacek Sasin, starosta Powiatu Wołomińskiego Piotr Uściński, Lokalna Grupa Działania „Równiny Wołomińskiej” Rafał Rozpara, Tomasz Czarnogórski i dziekan dekanatu tłuszczańskiego ks. kan. Władysław Trojanowski. Uroczystej mszy św. odprawionej w intencji żyjących i zmarłych pracowników kolei przewodniczył abp Henryk Hoser – biskup warszawsko-praski.

Ważnym punktem uroczystości było ponowne poświęcenie sztandaru kolejarzy przez arcybiskupa Henryka Hosera wraz z towarzyszącymi mu ks. kanonikiem Janem Mrowcem i ks. proboszczem Władysławem Trojanowskim. Później zebrani wysłuchali przemówień przybyłych gości. Po mszy św. odbył się koncert Orkiestry Reprezentacyjnej Ligi Morskiej i Rzecznej z Wyszkowa.

red.

Historia „Solidarności” Pracowników Lokomotywowni Tłuszcz

Na fali protestów kolejarzy w 1980 r. również w PKP Lokomotywowni Tłuszcz pod koniec roku powstała komisja założycielska NSZZ „Solidarność”. W wyniku wyborów wyłoniono władze związku. Pierwszym Przewodniczącym został wybrany pracownik drużyn trakcyjnych – maszynista śp. Czesław Długołęcki. Nowo utworzona organizacja związkowa przedstawiła kierownictwu zakładu swoje postulaty dotyczące kwestii ekonomicznych i socjalnych. Związek poparł również postulaty o charakterze politycznym. Działalność pierwszego Przewodniczącego NSZZ „Solidarność” trwała tylko sześć miesięcy, ponieważ na początku II kwartału 1981 r. nagle zmarł. Nowym przewodniczącym został wybrany pracownik warsztatów napraw lokomotyw – Jerzy Białek, który kontynuował rozpoczęte dzieło budowy organizacji związkowej do ogłoszenia stanu wojennego i delegalizacji NSZZ „Solidarność”. W okresie stanu wojennego członkowie związku „Solidarność” aktywnie włączyli się w działalność podziemną, rozprowadzając wśród pracowników ulotki, prasę podziemną oraz biorąc udział w licznych akcjach.

Pod koniec 1986 r. czterech członków związku (Andrzej Przywoźny, Czesław Dzięcioł, Jan Cymerman oraz Waldemar Sobczak) wyszło z inicjatywą ufundowania i wykonania sztandaru pracowników Lokomotywowni Tłuszcz, identyfikujących się z ruchem społecznym „Solidarność”. Zbiórka pieniędzy trwała do 1988 r. Sztandar został poświęcony 31 lipca 1988 r. przez śp. Biskupa Władysława Miziołka na uroczystej mszy św. w tym samym kościele.

fot. Tadeusz Sasin

Sztandarem jest prostokątny płat tkaniny dwustronnie haftowany o wymiarach 100 cm x 110 cm umieszczony na drzewcu zwieńczonym głowicą w formie metalowej figurki orła w koronie. Drzewce sztandaru w jasnym kolorze o długości 230 cm, dwudzielne, połączone tuleją z białego metalu. Wykonane z drewna i wykończone elementami mosiężnymi powlekanymi chromoniklem.

Boki sztandaru, z wyjątkiem boku ze strony drzewca, obszyte są frędzlami koloru złotego. Głowica sztandaru jest wykonana z białego metalu, składa się z Godła Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie srebrnej i stanowi zwieńczenie drzewca sztandarowego.

Strona I – awers

Płat tkaniny w kolorze granat w kształcie. Centralnie umieszczony wizerunek orła białego. Orzeł wysokości 45 cm haftowany srebrnym szychem – korona i szpony haftowane złotym szychem. Wokół napis Pracownicy Lokomotywowni Tłuszcz 1988 r. W górnym lewym rogu „godło kolei’.

Strona II – rewers

Płat tkaniny w kolorze żółtym (tło jednolite), centralnie wyhaftowana św. Katarzyna Aleksandryjska, wokół napis „Św. Katarzyno módl się za nami”. Na dole napis „Solidarność” (w kolorze czerwonym). W górnym rogu „godło kolei”, w dole prawym „godło kolei”. Całość (bez boku od strony drzewca) obszyta złotymi frędzlami.