Lekcja demokracji

Lekcja demokracji

Żyjąc z dnia na dzień nie zauważamy często, w którym momencie osoby występujące z ramienia jakiegoś urzędu, pozbawiają nas możliwości samostanowienia, które gwarantowane jest mieszkańcom Państwa demokratycznego. Na co dzień pracujemy, robimy zakupy, spędzamy czas z naszymi bliskimi i dopóki nie mamy potrzeby korzystania z „usług” świadczonych przez jakikolwiek urząd, żyjemy w błogiej nieświadomości. Słowo usługi nie zostało przypadkowo objęte cudzysłowem. Z definicji jest to świadczenie na rzecz drugiego podmiotu często w zamian za pewną odpłatność. Państwo kapitalistyczno-socjalne gwarantuje nam świadczenie takich usług generowanych przez państwowe instytucje w zamian za nasze liczne zresztą podatki wpłacane do centralnego i lokalnych budżetów. Jak to bywa w rzeczywistości- sami wiemy. Demokracja natomiast gwarantuje nam, że instytucje powinny zostać zapełnione osobami, które reprezentują punkt widzenia większości społeczeństwa. Niestety podczas wyborów mamy do dyspozycji jedynie ułamek informacji o kandydatach, głównie z ramienia jakiej partii się wywodzą. Wiadomo, że nie jeden raz osoba taka zmienia swoje zapatrywania, bo jak to się mówi kolokwialnie „tylko krowa nie zmienia zdania”. Przynależność do jakiejkolwiek partii nie gwarantuje obecności twardego kręgosłupa moralnego, ani w ogóle istnienia takowego. W rezultacie taka osoba jest po prostu przypadkowa- często wybierana na zasadzie „nowa twarz”, bo tamte zdążyły nas już rozczarować. Cała rzesza Polskich obywateli w ogóle nie podchodzi do wyborów, ponieważ oni rozumieją, że w polityce (nie tylko polskiej ale jakiejkolwiek) istnieje podstawowa zasada „jeśli wchodzisz między wrony, musisz krakać tak, jak one”. W ten sposób rodzi się państwo oligarchiczne.
To znaczy, że władza skupiona jest w rękach pewnych uprzywilejowanych grup społecznych, wśród których dystrybuowane są również w głównej mierze środki finansowe pochodzące z pieniędzy publicznych. Zaprzeczanie, że taka rzeczywistość ma miejsce byłoby wynikiem naszej naiwności społecznej.
W którym momencie pojawia się więc problem dla szarego, przeciętnego zjadacza chleba? Kiedy musi skorzystać z usług jednej z państwowych instytucji w ramach opłaconych przez siebie podatków, a staje w obliczu placówki będącej osobistym folwarkiem urzędnika nią zawiadującego. Co to w zasadzie oznacza? Jesteśmy świadomi tego, że osoba zarządzająca nie jest w żaden sposób zainteresowana chronieniem naszych interesów (choć taki jest zamysł przecież demokracji) i jesteśmy się w stanie z tym pogodzić, szukając sprzymierzeńca wśród podwładnych tejże osoby. Liczymy na to, że być może taka osoba jest bliższa nam jako uciśniony człowiek (jako, że sama podległość może w jakiś sposób już być czynnikiem bliskim uciśnienia). Może też zdarzyć się odwrotna sytuacja, kiedy urzędnik w jakiś sposób naruszył nasze interesy i musimy wtedy zaskarżyć jego działania wobec przełożonego. Wtedy okazuje się, że urzędnik nosi to samo nazwisko, co jego własny szef. Co więcej pani w pokoju obok jest córką, pan z pierwszego piętra zięciem, a wokół wszyscy pozostali w ten czy inny sposób powiązani rodzinnie lub towarzysko z panem, który ma nas za przeproszeniem gdzieś.
Pomijam tu jakże ciekawy temat bycia osobą honorową, czyli taką, o której można obejrzeć film. Taka osoba nie chce pracować w rodzinnej firmie, ponieważ chce coś osiągnąć sama, bez używania swojego nazwiska. O ile w firmach rodzinnych zatrudnianie potomstwa jest zrozumiałe i nikogo nie razi, tak przekształcanie instytucji publicznych w prywatny folwark powinno być społecznie a moim zdaniem i prawnie napiętnowane. Z prostej przyczyny. Wszyscy znamy termin konflikt interesów. W jaki sposób poskutkuje nasza skarga złożona na wykonywanie obowiązków podległego dyrektorowi pracownika, jeśli jest on jego synem/córką/żoną/matką (niepotrzebne skreślić)? Każdy wie.
A więc dokonując wyboru na jednym z wyższych szczebli – wybraliśmy osobę, która z kolei wybrała przełożonego rzeczonego dyrektora. Tak, jakbyśmy wybierając królika dokonali wyboru jego krewnych i znajomych. A tego chyba nie chcieliśmy.
I co teraz? Smutne jest to, że nasi usługodawcy tak naprawdę stają się tymi, którzy za nas decydują i zwykle patrzą na nas z góry. Słowo urzędnik już dawno przestało być synonimem sługi. Żadna pani z urzędu nie zobaczy w nas swojego pracodawcy, którym de facto jesteśmy. A my jedynie podczas wyborów mamy szansę na decyzję, potem oni nam mówią – sami się o siebie martwcie.
Z jednej strony wciąż słyszymy: „korzystajcie ze swoich praw”, „tylko od was zależy, jaka będzie rzeczywistość”, „macie wpływ na swoje otoczenie”. A jednak kiedy udamy się do urzędu z problemem, więcej nawet – napiszemy petycję, pod którą podpisze się ileś tam osób w dowodzie na to, że to jednak problem jakiejś grupy społecznej a nie nasza osobista fantazja, słyszymy „nic się nie da zrobić”, „mam związane ręce”. A może się wydawać, że skoro już potulny obywatel zebrał siłę i odwagę na to, żeby w ogóle zabrać głos oraz zatroszczył się o to, aby inni się do niego dołączyli, to może po pierwsze warto by było zainteresować się tematem a po drugie wykonać swoje zobowiązanie, które pojawiło się w chwili, gdy został dokonany wybór w głosowaniu powszechnym. Ponieważ my żyjący w demokracji obywatele nie typujemy tych, którzy mają lepiej zarabiać i wyżej unosić głowę, tylko tych, którzy mają nam służyć. Nie swojej rodzinie, ale nam: obywatelom- wyborcom. Oczywiste, a jednak nie.
Zapraszam do opisywania własnych doświadczeń w tym temacie.