Tuż po biegu - na peronie pierwszym w Tłuszczu, fot. A. Maziarz

18 maja 1862 r. przez stację w Tłuszczu przejechał pierwszy pociąg. 150 lat i jeden dzień później, dzięki inicjatywie biegaczy z TKS „Bóbr”, miałem szansę wziąć udział w wyjątkowym wydarzeniu – sztafecie biegowej od Warszawy Wileńskiej do Tłuszcza.

Zaczęło się tak: z samego rana, pociągiem o 6.10 z Tłuszcza udaliśmy się do Warszawy Wileńskiej, skąd miała wystartować sztafeta. Wspólne zdjęcie, sygnał do startu – ruszyli. Biegacze i asysta na rowerach. Pozostali wrócili zająć ustalone pozycje (ja z Olą i Fioną mieliśmy ruszyć od Jasienicy).

Około 11 na stacji w Jasienicy tłumek gęstnieje. Przybywają coraz to nowe osoby, chcące wziąć udział w niecodziennym wydarzeniu. Jest transparent TKS Bóbr Tłuszcz i okolicznościowe logo na 150-lecie Drogi Żelaznej Warszawsko-Petersburskiej. Witani owacjami wbiegają na perony uczestnicy sztafety. Kamil Gajewski biegnie od samej Warszawy. Pamiątkowe zdjęcie w Jasienicy i wszyscy razem, równym tempem ruszamy w stronę stacji w Tłuszczu. Zabawne, że jeżdżąc kilka lat pociągiem do Warszawy nie dostrzegłem uroku tej ścieżki biegowej. Biegniemy przez aktywne w sobotnie przedpołudnie miasto. Pozdrawiani przez znajomych i zainteresowanych mieszkańców wbiegamy na legendarny (z racji swojego istnienia, choć niewykorzystania) peron 1.

Pamiątkowe zdjęcie całej ekipy przy zabytkowej wieży ciśnień (fot. A Maziarz)

Pamiątkowe zdjęcia na tle naszej wieży ciśnień, kolejne przy tłuszczańskiej lokomotywie. Wzmocnieni grupą najmłodszych ruszamy w kierunku stadionu miejskiego. Tam czeka nas oficjalne zakończenie i udekorowanie własnoręcznie przygotowanymi przez inicjatorów biegu medalami.

Medal biegu "Kolej na Bieg"

***

Ten bieg zaliczam do najbardziej udanych, w którym brałem udział. Właśnie przez wspaniałą, rodzinną atmosferę. No i dodatkowo – nie biegłem sam. Też startowaliśmy rodzinnie: z Olą i naszą białą samoyedką Fioną :)

Reakcja na wyniki konkursu, zrzut z tablicy TKS Bóbr na FB

Do napisania tego tekstu skłoniło mnie rozstrzygnięcie konkursów na realizację zadań publicznych dla organizacji pozarządowej w gminie Tłuszcz, a dokładniej to, że wszystko wskazuje na to, iż Tłuszczański Klub Sportowy Bóbr ze względów formalnych nie otrzyma w tym roku dotacji.

Jak wynika z protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej oceniającej złożone oferty, oferta klubu została odrzucona ponieważ brakowało na niej podpisów osób uprawnionych i nie załączono do niej aktualnego statutu. Ze względów formalnych odrzucono też oferty Polskiego Związku Wędkarskiego i Stowarzyszenia Potok Serc.

Co było do przewidzenia, taki a nie inny wynik konkursu, wzbudził emocje (vide wpis TKS Bóbr Tłuszcz na FB). „Dostało się” pani prawnik Marcie Kluczkowskiej (?) (podejrzewam, że chodziło o panią Magdę Kuczkowską), oraz klubowi szachowemu z Postolisk. Rozumiem rozgoryczenie i zdenerwowanie piłkarzy. Najpierw czekali na konkurs, później długo na – niestety – niepomyślne rozstrzygnięcie. A przecież przez te wszystkie miesiące Bobry musiały funkcjonować. I muszą działać nadal.

Pytanie – jak? Czy w tym momencie losy klubu mogą stanąć pod znakiem zapytania?

Dla mnie jest to jasne – organizacje działające na zasadzie „stałej” powinny mieć w naszej gminie w jakiś sposób zagwarantowaną stabilność finansową.

Tylko najpierw musimy sobie odpowiedzieć na podstawowe i zasadnicze pytanie…

Czy chcemy mieć w Tłuszczu drużynę, która rozgrywa mecze ligowe, reprezentuje naszą gminę?

Jeśli tak – to za tym wszystkim muszą iść pieniądze. I moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem jest ich zwyczajne zagwarantowanie ze strony samorządowców. Tak byłoby prościej, uczciwiej i przejrzyściej. W ten sposób uniknęłoby się opóźnionego konkursu dla organizacji pozarządowych, w którym z góry wiadomo, kto musi dostać pieniądze – i to w sumie niezależnie od tego, ile punktów otrzymał jego wniosek (tak najczęściej w Polsce odbywa się finansowanie podobnych klubów w ramach otwartych konkursów: składają wnioski i dostają dofinansowanie. Często niezależnie od jakości merytorycznej oferty). Musi dostać – żeby przetrwać. Bo przecież nie wyobrażamy sobie, żeby z kulturalnej mapy Tłuszcza zniknęło np. Społeczne Muzeum Ziemi Tłuszczańskiej. Jest ono podobnie jak TKS Bóbr uzależnione od gminnej dotacji – i każdy tydzień opóźnienia w ogłoszeniu/rozstrzygnięcia konkursu dla NGO’sów, powoduje że muzeum nie będzie mogło rozliczyć kosztów działalności sprzed dnia dostania grantu.

Może więc warto się zebrać i wspólnie, w środowisku organizacji pozarządowych i władz lokalnych, zastanowić jak zmienić ten system, któremu tak daleko do doskonałości. Może skorzystać z tego, że skoro mamy Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji, to np. trenerzy mogliby być finansowani z budżetu tej instytucji i oddelegowani do prowadzenia treningów w drużynie X czy Y. Oczywiście, to wiązałoby się ze zwiększeniem wydatków gminy na CKSiR, ale dałoby stabilność funkcjonowania drużyny.Wtedy klub, mając minimalne bezpieczeństwo finansowe, mógłby startować w konkursach ubiegając się o dofinansowanie (na równi z innymi organizacjami) dodatkowych aktywności (np. turnieje rodzinne, zawody dla młodszych roczników, popularyzacja zdrowego stylu życia, itp.).

- Czy chcemy mieć w Tłuszczu drużynę, która rozgrywa mecze ligowe, reprezentuje naszą gminę? A  jeśli odpowiedź na to pytanie jest przecząca? Wtedy nie ma co mydlić piłkarzom i kibicom oczu, że gmina chętnie ich dofinansuje, ale np. „powinni szukać sponsorów”. Trzeba powiedzieć wprost „fajnie, że gracie, ale nas na to nie stać”. Każdy, kto poszukiwał w Tłuszczu sponsorów wie, że zdobycie większej sumy (a nasz klub sportowy ma roczny budżet w kwocie ponad 100 000 zł!) pieniędzy jest praktycznie niemożliwe. Można zebrać 500 zł, 1500 zł czy może nawet i 10.000 zł. Ale nie oszukujmy się, czy ktoś co roku dosponsoruje lokalną drużynę 100 000 złotych? Na finansowanie działalności klubu w gminie takiej jak Tłuszcz musi być inny sposób. Tylko najpierw trzeba sobie odpowiedzieć na kluczowe pytanie – czy chcemy, żeby taka drużyna istniała i funkcjonowała? Następnie pomyśleć, na ile jej funkcjonowanie i obszar działalności są dla nas priorytetowe. A na koniec wdrożyć rozwiązania, które ułatwią wszystkim pracę i rozwiążą problem, który niestety co roku wraca jak bumerang…

***

Trzymam kciuki za TKS Bóbr. Jest to jedna z większych organizacji na terenie naszej gminy, na pewno jedna z najbardziej rozpoznawalnych. I jak każda – ma swoje lepsze i trudniejsze momenty. Mam nadzieję, że uda jej się wyjść z obecnej sytuacji obronną ręką.

TKS Bóbr